Las Furias

“LAS FURIAS” (2024) van Argentijns-Nederlandse componist Carlos Michans (1951) is een stuk voor sopraansaxofoon, altsaxofoon en piano.

Zoals de titel al doet vermoeden is dit driedelige werk geïnspireerd op de Oud-Griekse mythe waarin de Erinyen (Furiae in het Latijn) als wraakgodinnen optreden en ervoor zorgen dat misdadigers gestraft worden.

Het is een compositie met verstilde solistische passages, afgewisseld met intense erupties waarin de instrumenten in ritmisch complexe passages over elkaar heen buitelen. Daarbij wordt er veel van de virtuositeit van de instrumentalisten gevraagd. Met name de pianist moet uit een speciaal soeverein hout gesneden zijn, terwijl de twee saxofonisten hier tegenwicht aan geven door zich vaak te verenigen tot een tweekoppig ‘monster’.

Maar meer nog dan de virtuositeit vindt het werk zijn betekenis in de weergaloze spanningsopbouw met contrastwerking en een caleidoscopisch klankbeeld als belangrijkste eigenschappen. Carlos Michans is behalve als componist ook werkzaam als beeldend kunstenaar en deze twee hoedanigheden komen prachtig bij elkaar in “LAS FURIAS”. Daarbij is hij een virtuoos in het bespelen van het voorstellingsvermogen van de luisteraar: zo lijkt hij je in bijvoorbeeld in het tweede deel vanuit een dor landschap mee te kunnen nemen naar een sensuele droom, waarna de piano in zijn solo-passage van een hoge klif in de diepte lijkt te verdwijnen. Of neem het moment in het hyper-ritmische (soms zelfs swingende) derde deel, dat er vanuit de pianopartij een weids klanklandschap opdoemt, dat zich met behulp van de twee saxofoons ontwikkelt tot bijna hallucinerende proporties om daarna weer terug te keren tot de oorspronkelijke ritmische basis. Juist door het beeldende aspect krijgt de compositie een tijdloosheid, die de eigenschap is van veel relevante muziek.

“LAS FURIAS” is een eruptie van ontelbare bewuste en onbewuste muzikale en visuele referenties, die als ware het een cascade over het publiek heen rolt.